Site menu:

De scheiding


John Major kondigde in 1992 aan dat Charles en Diana zouden scheiden van tafel en bed. Dat zou inhouden dat het huwelijk op papier bleef bestaan, ze niet de intentie hadden om daadwerkelijk te scheiden, dat Diana koningin werd als Charles werd gekroond en dat ze gezamenlijk hun zoontjes zouden opvoeden. Maar ze zouden wel aparte levens leiden.

De koningin en Charles hadden veel moeite gehad om hiermee in te stemmen. Maar allebei waren ze overtuigd dat het nooit tot een echte scheiding zou komen. Maar de onthulling van de Camilla-tape (waarin Charles bekende dat hij Camilla’s tampon zou willen zijn), het BBC Interview (waarin Diana openlijk vraagtekens plaatste bij Charles zijn geschiktheid voor de troon) en het interview van Charles (waarin hij overspel bekende) was volgens de koningin geen andere uitweg mogelijk dan een echte scheiding. Het huis van Windsor zou anders onvoorstelbaar beschadigd kunnen raken. En al wist ze dat Charles voorlopig niet zou hertrouwen (eerst moest zijn imago hersteld zijn), van Diana wist ze dat nog niet zo zeker. Het leek haar onmogelijk dat Diana geen nieuwe liefde zou hebben. Daarom haalde ze Diana over om toch tot een scheiding over te gaan.

Diana wou de scheiding om een aantal redenen niet. Ze wou haar aanspreektitel “Hare Koninklijke Hoogheid” niet kwijt, maar vooral ook haar kinderen niet. Al wist ze dat de Windsors niet om haar heen konden als moeder van de toekomstige koning. Uiteindelijk verloor ze haar aanspreektitel toch, behield ze haar kinderen (al was het gedeeltelijke voogdij), moest ze de juwelen van de Windsors terug inleveren en behield ze haar kantoor en appartementen in Kensington Palace. In 1996 werd het huwelijk definitief beeindigd.